Van Stelvio in Spanje en apen uit mouwen

4 comments
Geen categorie

Dat het zal reeg’nen, reeg’nen zal ‘t doen.
Reeg’nen, zeker voor de noen.
Niet vandaag, niet seffens, niet sebiet.
Ik heb geen goesting, nee, nu wil ik het niet.

Met mijn eigenste versie van Belgian Asociality’s ‘Morregen’ in mijn achterhoofd, lap ik rule #9 (uit de fietsbijbel van Velominati) aan mijn laars. Bad ass of niet, ik heb dit jaar genoeg in bad weather gereden. Ik test mijn fiets en tent liever in zon en zweet. Arrivederci Stelvio, hola España. Op naar Far West, Sierra’s en offroad waar Belgische mountainbike parcours een puntje kunnen aan zuigen. Op naar wildlife waaronder mier en mug, vlieg en vogel het meest de revue passeren en brullende beer en krekel op m’n trommelvlies blijven nazinderen. Op naar het land van tapas en fiesta.

En dat het feest was… in het startdorp Villafranca werd ik warm (27°) onthaald met een alcohol- en drugscontrole, de properste fanfare uit de streek en rood-witte vlagjes in alle straten. Geen druppel alcohol of doping in m’n lijf te bespeuren. Ik mocht dansen, stierenrennen en comazuipen als een echte local en de heilige van Villafranca eren, San Triena (of zoiets). Ik werd verwacht, zoveel was duidelijk.
Mijn blijde intrede maakte ook kinderen gelukkig, scholen sloten welgeteld een week hun deur. Maar wie nog gelukkiger was dan het kleinste kind, was ikzelf. De muggenbeten met de omvang van een Rioja-kurk niet meegerekend.

Ik kon de fiets op, de tent uit, de rivier in, het bos langs, de distels door, de woestijn in… Ik kon zweten en siësten, klimmen en dalen.
Ik kon de Dalton uithangen in Bardenas Reales, de Far West van Europa. Van tante nonneke spelen in het mooie Monasterio de Veruela en de coureur in mij naar boven laten komen bij elke -pfew-wat-is-die-steil-klim of -olalala-c’est-magnifica-afdaling.
Ik had concurrentie, elke klim opnieuw. Ze wilden me eraf rijden, zetten me nooit uit de wind en stevenden in groten getale op me af, de snoodaards. Say ‘Hi’ to family Fly.
Van zodra mijn snelheid onder 10 kilometer per uur zakte waren ze daar, zoemend, prikkend, in zwermen rond hoofd, armen en benen, zolang zout en vocht aanwezig waren. Een vliegenmepper stond niet op mijn packlist en sneller trappen was geen optie. De Armstrong uit Vliegenland demarreerde, 10,6 stond op zijn teller. Hij liet zijn peloton achter zich, behalve mij. In zijn wiel zitten was geen optie. Life isn’t fair…

Wat verder op weg, op zoek naar het spookdorp Valdenegrillos belandde ik in 20.000 hectare Alcaramabos. Geen kaart of gps die me de weg kon tonen en evenmin een levende ziel. Of toch? Gebrul in de verte en dan dichterbij. Een beer? Had ik niet zoiets gelezen, tussen de gazpacho en de patatas bravas? Kippenvel, voelsprieten, rillingen, concentratie. Wat moet ik doen? Wat met mijn eten? Waar ga ik heen? Roodkapje? Waar? Beren smeren broodjes, geen havermout. Was ik safe? Wilde ik terug? Nee, die weg kende ik. Spannend… Wou ik dit niet altijd? Als kind al een beer in mijn wieg, nadien een beer van een vent in mijn bed en nu die echte op mijn pad? Is het dat wat ik wil? ‘Trappen Trien, trappen, neem dat tweede pad, dat tweede van vijf.’ ‘Valdenegrillos 1h’ stond er in een houten pijl gekerfd. Een uur wandelen dus, dat doen we sneller met de fiets. Geen vlieg te bespeuren, geen gezoem, enkel het wegebben van het gebrul, dat komt goed. Ja, daar, een eindpunt in zicht, een stenenstapeltje, een prachtig uitzicht, super! Of toch niet? Waar moet ik heen? Roodkapje waar is jouw bos naartoe en waar zijn jouw pijlen? En heb ik die van mij verschoten? Waar is het spookdorp? Waar is het pad?
Hier het kompas en daar de zon, die richting wordt het. Dat zand, die stenen, die distels… bergaf.
Super toch, hoe mooi het hier is, hoe spannend het daar was? Was het een beer? Of misschien een bronstig hert? Tja, die laatste, die hield me voor aap.

Advertisements

4 thoughts on “Van Stelvio in Spanje en apen uit mouwen”

  1. Inge Dubois says:

    Lieve Trien wat een heerlijk verslag is dit toch weer. Dankjewel om te delen. Tot een volgende! Take care. x

    Liked by 1 person

  2. pierre van goethem says:

    Beste, dat ziet er nu al geweldig uit. Lees ik verkeert, maar in mijn jonge jaren lag de Stelvio in Italië. Succes Pierre

    Like

    • Beste Pierre,
      Geen vrees, die ligt daar nog steeds 🙂
      Ik was in eerste instantie van plan door de Dolomieten (Italië) te fietsen met o.a. de Stelvio op het menu. Maar doordat het daar volop aan het regenen en sneeuwen was en ik daar nu net geen zin in had, heb ik last minut (de dag voordien) beslist de zon op te zoeken in Spanje. Was dus met een knipoog bedoeld. Dank je voor de succeswensen.
      Groetjes,
      Trien

      Like

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s