50 tinten blauw (NL)

68 comments
Iran

‘Waar is jouw lach gebleven Trien?’
Na drie dagen Iran, mijn beloofde land, drong het plots tot me door. Sedert de grensovergang in Noorduz lachte ik niet of nauwelijks.

Waar ik gewoonlijk naar iedereen vrolijk zwaai, luidkeels de plaatselijke ‘hallo’ roep en toelach, bleef het nu stil. Uit mijn mond, in mijn hart.

Iran, mijn veelbeloofde land. Het land van ongeëvenaarde gastvrijheid, overweldigende natuur, eeuwenoude cultuur. Van majestueuze moskeeën en een overvloed aan fruit, noten en niet te versmaden dadels, dat land was niet wat ik ervan verwacht had.

Sedert september laatstleden was er een fatwa afgekondigd die vertelde dat fietsen voor vrouwen verboden is. Was dat het? Werd ik daarom genegeerd of afkeurend bekeken? Dat was toch voor locals bedoeld, niet voor toeristen…

Of was ik het? Wist ik me geen houding te geven en fietste ik verkrampt over de wegen?

Ik voelde me gevangen, geïsoleerd, zowel door hijab en kleed als door mijn onkunde van het Farsi. Niet alleen het alfabet is anders, de cijfers ook. Niemand op mijn weg sprak Engels maar dat mocht eigenlijk geen probleem zijn.

Ik voelde me helemaal niet welkom. Alhoewel de politie me op dag één het tegenovergestelde beweerde. Tot acht maal toe moest ik stoppen en mijn paspoort tonen, gevolgd door de woorden ‘Welcome in Iran’.

Zeven dagen later, eindelijk…

Ik lachte dankzij de leuke ontmoeting met mijn couchsurfhost Nassim in Urmia. Ik kon communiceren, jolijt! Ze vertelde me hoe erg ze de hijab haat (jij ook?) en hoe verschrikkelijk ze het vindt dat de vrouw in Iran zo onderdrukt wordt (zeer zeker). Ze vertelde over haar daaruit voortvloeiende twee jaar durende depressie en de hoop op emigratie (fingers crossed).

Ik lachte dankzij het weerzien met Mohammad en Bahram in Isfahan en de leuke dagen dat ik er met hen spendeerde. Van een ‘underground’ verjaardagsfeestje, bezoek aan de familie, falafel on the road tot het bezichtigen van heel wat cultureel erfgoed. Iraanse schoonheid en gastvrijheid troef!

Ik lachte door kleine ontmoetingen onderweg, nu eens een eenzame lieve boer, dan weer een enthousiast jong kereltje op de fiets of een man die me uitnodigde voor een warme thee toen ik door de sneeuw fietste.

Ik lachte minder bij de vele asfaltwegen, het drukke verkeer, de voorbijrazende vrachtwagens, de gigantische afstanden en mijn eindeloze zoektocht naar onverhard terrein. Zelfs Google Earth kon me vaak niet helpen.

Ik lachte minder bij de ontelbare auto’s langs de weg die me dagelijks opwachtten of volgden. Om te vragen waar ik vandaan kom en naar waar ik rijd. Zelfs al was dit goed bedoeld.

Ik lachte niet door achtervolgingen van kerels op brommers, die naast je komen rijden en handtastelijk worden. Rechtsomkeer maken en opnieuw hetzelfde doen, dit tot drie maal toe.

Ik lachte niet door vragen of je samen op de foto kan en er plots een vreemde hand aan je borst zit.

Ik lachte nog veel minder toen ik gevolgd werd door een stevige kerel op een brommer. Hij me van mijn fiets trok, in een zandput naast de weg probeerde te duwen en me trachtte te verkrachten en vermoorden.

Nee. Ik weende, ik was op, leeg, uitgeput en voelde me gigantisch onbegrepen. Want ja, ‘in elk land heb je toch slechte mensen’ klonk het. ‘Euh jawel, maar drie voorvallen in vier fietsdagen tijd, sorry, dat heb ik nog nooit meegemaakt.’ En ook ‘Iran heeft goede mensen, dat kan niet, je liegt, hoe durf je!’ en ‘Hé, wees blij, je leeft toch, bekijk het positief!’.

SAMSUNG CSC

Jawel, uiteraard, dat probeerde ik. Ik was super dankbaar dat ik kon ontsnappen. Dat ik, toen ik aan mijn enkels door het zand gesleept werd, een voet kon losmaken en in die kerel zijn ballen, borst en kin kon schoppen en wegrennen.

Maar het was genoeg geweest. Ik durfde de straat niet meer op, het geringste brommergeluid bezorgde me kippenvel en een sneller kloppend hart. Ik keek constant om en checkte of ik niet gevolgd werd. Paranoïa troef!

Uren heb ik in het politiekantoor gesleten.

Uren heb ik met mijn zus Griet aan de lijn gehangen. Wat had ik zonder haar gedaan? Een ‘dank je wel lieve zus’ dekt niet hoe dankbaar ik hiervoor ben!

Uren heb ik ook op de Facebookpagina van ‘Bicycle travelling women’ gespendeerd. Gelezen dat ik, als solo fietsende vrouw in Iran, helemaal niet de enige was met negatieve ervaringen.

Urenlang probeerde ik goede herinneringen aan het land op te roepen maar mijn negatieve, te kort op elkaar volgende, primeerden jammer genoeg.

50 tinten blauw

Niet enkel in al die oogverblindende moskeeën die Iran te bieden heeft, maar ook op mijn huid. Blauwe plekken werden paars, groen, geel. Gele plekken verdwenen.
Ook ik verdween, sterk vervroegd, uit Iran, mijn veelbeloofde land.
Naar Oman. Naar een nieuw land, een nieuw ‘klimaat’ met nieuwe mensen. En naar nog iets nieuw. Maar dat hou ik voor een volgende keer.

My last try to have a good souvenir of Iran was by going to Qeshm island. Unfortunately also this attempt turned out into a big escape towards Oman #StarsValley #Iran

We zijn ondertussen 2 maanden verder. Ik voel me goed, Oman doet me goed. Correctie: Oman doet me super!
___
Het ligt niet aan zijn mensen, maar aan het systeem, aan het zo verwrongen systeem dat sommige mannen maakt zoals ze niet horen te zijn… Bij deze wil ik alle solo fietsende vrouwen met Iranplannen verwittigen. Een verwittigd man is er twee waard, een vrouw drie. Ja toch?

Advertisements

68 thoughts on “50 tinten blauw (NL)”

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s