50 tinten blauw (NL)

72 comments
Iran, Nederlands

‘Waar is jouw lach gebleven Trien?’
Na drie dagen Iran, mijn beloofde land, drong het plots tot me door. Sedert de grensovergang in Noorduz lachte ik niet of nauwelijks.

Waar ik gewoonlijk naar iedereen vrolijk zwaai, luidkeels de plaatselijke ‘hallo’ roep en toelach, bleef het nu stil. Uit mijn mond, in mijn hart.

Iran, mijn veelbeloofde land. Het land van ongeëvenaarde gastvrijheid, overweldigende natuur, eeuwenoude cultuur. Van majestueuze moskeeën en een overvloed aan fruit, noten en niet te versmaden dadels, dat land was niet wat ik ervan verwacht had.

Sedert september laatstleden was er een fatwa afgekondigd die vertelde dat fietsen voor vrouwen verboden is. Was dat het? Werd ik daarom genegeerd of afkeurend bekeken? Dat was toch voor locals bedoeld, niet voor toeristen…

Of was ik het? Wist ik me geen houding te geven en fietste ik verkrampt over de wegen?

Ik voelde me gevangen, geïsoleerd, zowel door hijab en kleed als door mijn onkunde van het Farsi. Niet alleen het alfabet is anders, de cijfers ook. Niemand op mijn weg sprak Engels maar dat mocht eigenlijk geen probleem zijn.

Ik voelde me helemaal niet welkom. Alhoewel de politie me op dag één het tegenovergestelde beweerde. Tot acht maal toe moest ik stoppen en mijn paspoort tonen, gevolgd door de woorden ‘Welcome in Iran’.

Zeven dagen later, eindelijk…

Ik lachte dankzij de leuke ontmoeting met mijn couchsurfhost Nassim in Urmia. Ik kon communiceren, jolijt! Ze vertelde me hoe erg ze de hijab haat (jij ook?) en hoe verschrikkelijk ze het vindt dat de vrouw in Iran zo onderdrukt wordt (zeer zeker). Ze vertelde over haar daaruit voortvloeiende twee jaar durende depressie en de hoop op emigratie (fingers crossed).

Ik lachte dankzij het weerzien met Mohammad en Bahram in Isfahan en de leuke dagen dat ik er met hen spendeerde. Van een ‘underground’ verjaardagsfeestje, bezoek aan de familie, falafel on the road tot het bezichtigen van heel wat cultureel erfgoed. Iraanse schoonheid en gastvrijheid troef!

Ik lachte door kleine ontmoetingen onderweg, nu eens een eenzame lieve boer, dan weer een enthousiast jong kereltje op de fiets of een man die me uitnodigde voor een warme thee toen ik door de sneeuw fietste.

Ik lachte minder bij de vele asfaltwegen, het drukke verkeer, de voorbijrazende vrachtwagens, de gigantische afstanden en mijn eindeloze zoektocht naar onverhard terrein. Zelfs Google Earth kon me vaak niet helpen.

Ik lachte minder bij de ontelbare auto’s langs de weg die me dagelijks opwachtten of volgden. Om te vragen waar ik vandaan kom en naar waar ik rijd. Zelfs al was dit goed bedoeld.

Ik lachte niet door achtervolgingen van kerels op brommers, die naast je komen rijden en handtastelijk worden. Rechtsomkeer maken en opnieuw hetzelfde doen, dit tot drie maal toe.

Ik lachte niet door vragen of je samen op de foto kan en er plots een vreemde hand aan je borst zit.

Ik lachte nog veel minder toen ik gevolgd werd door een stevige kerel op een brommer. Hij me van mijn fiets trok, in een zandput naast de weg probeerde te duwen en me trachtte te verkrachten en vermoorden.

Nee. Ik weende, ik was op, leeg, uitgeput en voelde me gigantisch onbegrepen. Want ja, ‘in elk land heb je toch slechte mensen’ klonk het. ‘Euh jawel, maar drie voorvallen in vier fietsdagen tijd, sorry, dat heb ik nog nooit meegemaakt.’ En ook ‘Iran heeft goede mensen, dat kan niet, je liegt, hoe durf je!’ en ‘Hé, wees blij, je leeft toch, bekijk het positief!’.

SAMSUNG CSC

Jawel, uiteraard, dat probeerde ik. Ik was super dankbaar dat ik kon ontsnappen. Dat ik, toen ik aan mijn enkels door het zand gesleept werd, een voet kon losmaken en in die kerel zijn ballen, borst en kin kon schoppen en wegrennen.

Maar het was genoeg geweest. Ik durfde de straat niet meer op, het geringste brommergeluid bezorgde me kippenvel en een sneller kloppend hart. Ik keek constant om en checkte of ik niet gevolgd werd. Paranoïa troef!

Uren heb ik in het politiekantoor gesleten.

Uren heb ik met mijn zus Griet aan de lijn gehangen. Wat had ik zonder haar gedaan? Een ‘dank je wel lieve zus’ dekt niet hoe dankbaar ik hiervoor ben!

Uren heb ik ook op de Facebookpagina van ‘Bicycle travelling women’ gespendeerd. Gelezen dat ik, als solo fietsende vrouw in Iran, helemaal niet de enige was met negatieve ervaringen.

Urenlang probeerde ik goede herinneringen aan het land op te roepen maar mijn negatieve, te kort op elkaar volgende, primeerden jammer genoeg.

50 tinten blauw

Niet enkel in al die oogverblindende moskeeën die Iran te bieden heeft, maar ook op mijn huid. Blauwe plekken werden paars, groen, geel. Gele plekken verdwenen.
Ook ik verdween, sterk vervroegd, uit Iran, mijn veelbeloofde land.
Naar Oman. Naar een nieuw land, een nieuw ‘klimaat’ met nieuwe mensen. En naar nog iets nieuw. Maar dat hou ik voor een volgende keer.

My last try to have a good souvenir of Iran was by going to Qeshm island. Unfortunately also this attempt turned out into a big escape towards Oman #StarsValley #Iran

We zijn ondertussen 2 maanden verder. Ik voel me goed, Oman doet me goed. Correctie: Oman doet me super!
___
Het ligt niet aan zijn mensen, maar aan het systeem, aan het zo verwrongen systeem dat sommige mannen maakt zoals ze niet horen te zijn… Bij deze wil ik alle solo fietsende vrouwen met Iranplannen verwittigen. Een verwittigd man is er twee waard, een vrouw drie. Ja toch?

72 thoughts on “50 tinten blauw (NL)”

  1. Anonymous says:

    Hey Trien, we blijven het een geweldig initiatief van je vinden. Hopelijk komen er nog voldoende hartverwarmende ontmoetingen om de bittere ervaringen te verzachten. Hou je goed, Jonas & Lien

    Liked by 1 person

  2. Van Landschoot Isabelle says:

    wow Trien, heftig, vreselijk…
    Hopelijk fiets je nu naar betere oorden…
    wij blijven duimen voor u
    dikke knuffel

    Liked by 1 person

  3. sarah Bourgeois says:

    Goed dat je alsnog je verhaal vertelt! Zoiets is op geen enkele manier goed te praten en moet gezegd worden!! Ik wil niet weten hoeveel vrouwen daar (moeten) zwijgen! Veel bewondering voor je moed (en toch ook wel voor de sportieve prestatie) !!!

    Liked by 1 person

  4. Jan Makker says:

    Met ingehouden adem je relaas zitten te lezen. Gelukkig heb je ‘t er levend vanaf gebracht! Voor mannelijke reizigers is Iran vaak geweldig, maar westerse alleengaande vrouwen lopen gewoon gevaar. Heel veel plezier en geluk op de rest van je trip!

    Liked by 1 person

  5. Ik weet niet of het in dit geval ook zo is, maar onderweg zijn op de fiets is normaliter toch het beste helende middel, niet? Dus…: Keep on pedaling!

    Liked by 1 person

    • Inderdaad. Zo zag ik het. Je moet je confronteren met je angsten om ze te kunnen overwinnen. Het weggaan uit Iran was echter wel de beste beslissing. Bedankt Joeri

      Like

  6. Ben says:

    Oei Trien, helemaal niet leuk! Super moedig dat je dit zo openlijk vertelt en aanpakt. Ik bewonder je nieuwsgierigheid naar de vreemde en het onbekende, hopelijk blijft die nieuwsgierigheid overeind na dit alles.

    “Twenty years from now you will be more disappointed by the things you didn’t do than by the ones you did do. So throw off the bowlines. Sail away from the safe harbor. Catch the trade winds in your sails. Explore. Dream. Discover.”

    We missen je! Neem je tijd om die blauwe plekken te laten verdwijnen. Ik zou willen schrijven “Wees voorzichtig”, maar dat was je al. Ik wens je een snelle cursus zelfverdediging, veel liefde en ieder moment een groepje even zotte vrouwen toe, waarmee je je (bijna) overal ter wereld veilig kan voelen.

    Het ga je goed! x

    Liked by 1 person

  7. Tom says:

    Trien, ik vind het echt erg voor u en wens je veel sterkte! Maar ik vind het vooral erg dat je “zeepbel”, want zo noem ik je wereldbeeld van het Midden-Oosten en alle andere moslimlanden, nu doorprikt is.
    Die landen hun cultuur en levenswijze loopt 500 jaar achter op de onze en is voor grote delen, vergeef me het woord, gewoon achterlijk. Zolang ze daar kerk en staat niet scheiden zal het altijd zo blijven.
    Westerlingen passen niet in hun cultuur en hun cultuur past niet in de onze. Het heeft tientallen jaren geduurd, maar men begint het hier eindelijk in te zien. Alleen spijtig dat het te laat is.
    Ik nodig je uit om eens op een zomerse dag een fietstochtje te doen door Brussel en al zijn multiculturele buitenwijken en weet me dan vooral te zeggen van welke afkomst de verbale agressors zijn, hun godsdienst zullen we dan zelf wel raden.

    Like

  8. FG says:

    Als vrouw naar een islamitisch land gaan en daar fietsen… Héél slim… We kunnen nog niet overweg met de moslims in België en jij gaat een beetje het gevaar opzoeken in Iran. Sorry, anderen krijgen misschien een krop in de keel of krijgen hier een kick van, maar ik vind dit onverstandige aandachttrekkerij waarbij je onnodige risico’s neemt. Maar hé, als je terug kom mag je, met een beetje geluk, jouw verhaal komen doen bij Ter Zake, De Afspraak of Van Gils en gasten waar je jouw “bijna vermoord” ervaring kan weg relativeren. Applaus gegarandeerd -_-

    Like

    • Peter Verrijcken says:

      Ik heb daar niets tegen behalve het feit dat hier veel schokkender zaken gebeuren waarbij geen risico’s genomen worden door de slachtoffers, die echter geviseerd worden door overheden zonder dat pers en media daarover iets publiek mogen maken. Dit is onaanvaardbaar..

      Like

  9. Amai, helemaal niet leuk, Trien. Take care & hopelijk blijven dergelijke nare avonturen je voortaan bespaard.
    Groetjes vanuit een Gent vol lentekriebels!
    Piet
    Piet Verbeest Tel 0477 34 04 79 Redacteur Jansen & Janssen Creative Content Muinklaan 6, 9000 Gent http://www.jaja.be
    *Ontdek 14 creatieve content cases en veel meer op http://www.jaja.be *

    Liked by 1 person

  10. Nog even hard geraakt door wat je hebt meegemaakt, Trien. Moedig en juist om je verhaal te vertellen! Wij zullen volgende maand alleszins met andere ogen naar Iran kijken dan tijdens ons eerste bezoek. Even sterk blijven doorgaan! En vooral: even prachtige foto’s blijven nemen, ze zijn adembenemend!

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s