Dat het zal reeg’nen, reeg’nen zal ‘t doen.
Reeg’nen, zeker voor de noen.
Niet vandaag, niet seffens, niet sebiet.
Ik heb geen goesting, nee, nu wil ik het niet.

Met mijn eigenste versie van Belgian Asociality’s ‘Morregen’ in mijn achterhoofd, lap ik rule #9 (uit de fietsbijbel van Velominati) aan mijn laars. Bad ass of niet, ik heb dit jaar genoeg in bad weather gereden. Ik test mijn fiets en tent liever in zon en zweet. Arrivederci Stelvio, hola España. Op naar Far West, Sierra’s en offroad waar Belgische mountainbike parcours een puntje kunnen aan zuigen. Op naar wildlife waaronder mier en mug, vlieg en vogel het meest de revue passeren en brullende beer en krekel op m’n trommelvlies blijven nazinderen. Op naar het land van tapas en fiesta.

En dat het feest was… in het startdorp Villafranca werd ik warm (27°) onthaald met een alcohol- en drugscontrole, de properste fanfare uit de streek en rood-witte vlagjes in alle straten. Geen druppel alcohol of doping in m’n lijf te bespeuren. Ik mocht dansen, stierenrennen en comazuipen als een echte local en de heilige van Villafranca eren, San Triena (of zoiets). Ik werd verwacht, zoveel was duidelijk.
Mijn blijde intrede maakte ook kinderen gelukkig, scholen sloten welgeteld een week hun deur. Maar wie nog gelukkiger was dan het kleinste kind, was ikzelf. De muggenbeten met de omvang van een Rioja-kurk niet meegerekend.

Ik kon de fiets op, de tent uit, de rivier in, het bos langs, de distels door, de woestijn in… Ik kon zweten en siësten, klimmen en dalen.
Ik kon de Dalton uithangen in Bardenas Reales, de Far West van Europa. Van tante nonneke spelen in het mooie Monasterio de Veruela en de coureur in mij naar boven laten komen bij elke -pfew-wat-is-die-steil-klim of -olalala-c’est-magnifica-afdaling.
Ik had concurrentie, elke klim opnieuw. Ze wilden me eraf rijden, zetten me nooit uit de wind en stevenden in groten getale op me af, de snoodaards. Say ‘Hi’ to family Fly.
Van zodra mijn snelheid onder 10 kilometer per uur zakte waren ze daar, zoemend, prikkend, in zwermen rond hoofd, armen en benen, zolang zout en vocht aanwezig waren. Een vliegenmepper stond niet op mijn packlist en sneller trappen was geen optie. De Armstrong uit Vliegenland demarreerde, 10,6 stond op zijn teller. Hij liet zijn peloton achter zich, behalve mij. In zijn wiel zitten was geen optie. Life isn’t fair…

Wat verder op weg, op zoek naar het spookdorp Valdenegrillos belandde ik in 20.000 hectare Alcaramabos. Geen kaart of gps die me de weg kon tonen en evenmin een levende ziel. Of toch? Gebrul in de verte en dan dichterbij. Een beer? Had ik niet zoiets gelezen, tussen de gazpacho en de patatas bravas? Kippenvel, voelsprieten, rillingen, concentratie. Wat moet ik doen? Wat met mijn eten? Waar ga ik heen? Roodkapje? Waar? Beren smeren broodjes, geen havermout. Was ik safe? Wilde ik terug? Nee, die weg kende ik. Spannend… Wou ik dit niet altijd? Als kind al een beer in mijn wieg, nadien een beer van een vent in mijn bed en nu die echte op mijn pad? Is het dat wat ik wil? ‘Trappen Trien, trappen, neem dat tweede pad, dat tweede van vijf.’ ‘Valdenegrillos 1h’ stond er in een houten pijl gekerfd. Een uur wandelen dus, dat doen we sneller met de fiets. Geen vlieg te bespeuren, geen gezoem, enkel het wegebben van het gebrul, dat komt goed. Ja, daar, een eindpunt in zicht, een stenenstapeltje, een prachtig uitzicht, super! Of toch niet? Waar moet ik heen? Roodkapje waar is jouw bos naartoe en waar zijn jouw pijlen? En heb ik die van mij verschoten? Waar is het spookdorp? Waar is het pad?
Hier het kompas en daar de zon, die richting wordt het. Dat zand, die stenen, die distels… bergaf.
Super toch, hoe mooi het hier is, hoe spannend het daar was? Was het een beer? Of misschien een bronstig hert? Tja, die laatste, die hield me voor aap.

Felices fiestas! Welkom in Villafranca!

Niet voor gevoelige kijkers: stierenrennen of sluikstorten

Eretribune

Bij gebrek aan vlagjes

Bienvenidos a Bardenas Reales

De helft van het nationaal park was niet toegankelijk door opnames van een Spaanse Western

Ook The Counselor met Michael Fassbender en Brad Pitt is hier opgenomen (voor de cowboys onder jullie, eveneens met Penélope Cruz en Cameron Diaz)

Punta Negra in Bardenas Reales

Flower power

42.000 hectare Far West, I like

Deze canyon heeft geen twee wielen, maar is daarom niet minder mooi

Geen wifi, wel gratis airco

Ochtendstond heeft havermout in de mond

Van tante Nonneke spelen in Monasterio de Veruela

Uitzicht bij openritsen tent. ‘Goeiemorgen!’

Spookrijders op de E40 gesignaleerd

A room with a view

Het perfecte ligbad

Mooi daar op de Camino Natural del Agua Soriano

Landbouw, landbouw en nog es landbouw

Distels, distels en nog es distels. (Foutje van de firma: Kaardebol it is, bedankt Tomke)

Roodkapje, waar moet ik heen?

En deze stenen werden ongevraagd rotsblokken

‘Volg de molinos’ zeiden ze dan

De Rioja-druif en Trien, twee handen op een gevulde buik

De filmopnames waren afgelopen. Klaar om de tweede helft van Bardenas Reales te ontdekken

Stalen ros van Bleekhuid gesignaleerd

Lachen naar het vogeltje #CabezoCastildetierra

Co-housing

Het is eenzaam aan de top

Proper zijn ze wel, die Spaanse toros

Geen Far West zonder Dalton