50 shades of blue (EN)

English, Iran

‘Trien, where has your smile gone?’
After three days of Iran, my much promised land, I suddenly realised that since crossing the border in Noorduz I have laughed little or not at all.

Where I usually cheerfully wave to everybody, loudly shout the local ‘hello’ or smile, I have now remained silent. Silent from my mouth, silent in my heart.

Iran, my promised land, the land of unrivaled hospitality, overwhelming nature, ancient culture. Of majestic mosques and an abundance of fruit, nuts and dates that are so well-loved. That country was not what I had expected.

Since last September a fatwa was proclaimed forbidding cycling for women. Was that the cause? Was that the reason why I was ignored or watched disapprovingly? That fatwa was just intended for locals, not for tourists, right?

Or was it me? I didn’t know what attitude to adopt and I cycled on the road all tense. I felt caught, isolated, both by hijab and dress and through my ignorance of the Farsi. Not only the alphabet is different, the figures as well. No one en route spoke English but that actually may not be a problem.

I felt not at all welcome. Even if on the first day, the police alleged the opposite. Up to eight times I had to stop and show my passport, followed by the words ‘welcome in Iran’.

Seven days later, finally …

I smiled thanks to the nice encounter with my couchsurf host Nassim in Urmia. I was able to communicate. Merriment! She told me how much she hates the hijab (you too?) and how horrible she finds that woman in Iran are suppressed (for sure). She told about her resulting two-year depression and the hope of emigration (fingers crossed).

I smiled thanks to the reunion with Mohammad and Bahram in Isfahan and the fun days I’ve spent with them. From an ‘underground’ birthday party, visit to the family, falafel on the go to a visit to many cultural heritage sites. Iranian beauty and hospitality galore!

I smiled thanks to small encounters on the way, sometimes by a lonely sweet farmer, then an enthusiastic chappie on a bike or a man who invited me for a hot tea when I cycled through the snow.

I smiled less at the many asphalt roads, the traffic, the rushing trucks, the giant distances and my endless quest for unpaved terrain. Even Google Earth often couldn’t help me.

I smiled less through the daily, countless cars along the way that awaited me or followed. To ask me where I come from and where I am cycling to. Even though it was well intended.

I didn’t smile at pursuits of guys on motorcycles, riding next to you, starting to grope, turning around and repeating the same action, up to three times.

I didn’t smile at questions of being together on the photo and the sudden feel of a stranger’s hand on your breast.

I didn’t smile at all when I was followed by a tough guy on a motorcycle. Who pulled me off my bike, tried to throw me in a sandpit next to the road and tried to rape and strangle me.

No. I cried, I was empty, exhausted and felt enormously misunderstood. Because, ‘Well, in each country you do have bad people anyway’ it sounded. ‘Uh yes, but three incidents in four cycling days… Sorry, that, I never saw before.’ And ‘Iran has good people. What you say isn’t possible, you are lying, how dare you!’ and ‘Hey, rejoice, you are still alive nevertheless, look at the positive side!’.

Yes, of course, that I tried. I was super grateful that I could escape. That, when I was dragged by my ankles through the sand, I could loosen a foot and kick that guy in his balls, chest and chin and run away.

But it has been enough. I no longer dared to walk in the streets, the slightest moped sound gave me goose bumps and a faster heartbeat. I looked behind me constantly and checked if I haven’t been followed. Paranoia rules!

Hours I’ve spent in the police station.

Hours I was on the line with my sister Griet. What would I have done without her? A ‘thank you sweet sister’ does not cover how grateful I am!

Hours I’ve spent on the Facebook page of ‘Bicycle travelling women’ where I read that I, as solo cycling woman in Iran, wasn’t the only one with bad experiences.

Hours I tried to reminisce good memories of the country but my negative experiences, which followed one another too short after each other, unfortunately prevailed.

50 shades of blue.

Not only in all those dazzling mosques that Iran has to offer, but also on my skin. Bruising became purple, green, yellow. Yellow went away.
And so have I: I have gone away from Iran, my much promised land.
To Oman. To a new country, a new ‘climate’ with new people. And to something new. But that, I keep for next time.

My last try to have a good souvenir of Iran was by going to Qeshm island. Unfortunately also this attempt turned out into a big escape towards Oman #StarsValley #Iran

We are now 2 months on. I feel good, Oman does good. Correction: Oman does great!
It’s not its people, but the system, the so distorted system that makes some men as they are not supposed to be … So I want to warn all solo cycling women with Iran plans. Forewarned is forearmed, isn’t it?

Many thanks to Jan Schelstraete, who helped me out through this blogpost with his big red pencil.

45 thoughts on “50 shades of blue (EN)”

  1. Hi Trien,

    Wat een heftig verhaal, krijg er rillingen van. Zelfs als man heb ik een aanvaring gehad met een vent langs de weg. Kan me niet eens voorstellen hoe het voor jou had moeten zijn maar ik was zo boos. Blijf na dit voorval vooral genieten van de mooie momenten, ontmoetingen etc.. veel succes met de verdere reis en stay Safe.
    Groetjes, knuffel
    Koen van Huut

    Liked by 1 person

    • Dank je wel Koen. Spijtig te lezen dat ook jij een nare ervaring had. Ook voor jou stay safe en enjoy the road! Trien


  2. Lieve Trien, wat krijg ik kippevel van je verhaal… verschrikkelijk wat jij hebt moeten meemaken !!! Gelukkig ben je kunnen ontsnappen aan die monsters, heb er geen beter woord voor !! Hopelijk ben je er al wat bovenop want moet toch een serieuze impact achterlaten als je zoiets meemaakt. Hoop dat je vanaf nu alleen maar lieve mensen tegenkomt zodat je dit vlug achter je kunt laten en wat verder kunt genieten van mooie fietsritten en vooral vriendelijke mensen om je heen. Denk aan je, dikke knuffel xxx

    Liked by 1 person

  3. Marije says:

    Hi Trien, mijn zus en ik reisden twee jaar geleden naar Iran. We hebben daar super mooie herinneringen aan. En toch – helaas – herken ik me heel erg in wat je schrijft: mannen die volgen op de brommer of al wandelend (in ons geval) door de stad. Moeilijk om ze af te schudden… Dit gebeurt alleen als je niet omringd bent door mannelijk gezelschap of een Iraanse vrouw… Een keer waren we echt heel bang, dichtbij Yazd op de wandel naar een caravanserai. Net zoals je beschrijft, nadert een brommertje met twee mannen erop. Verder niemand in de buurt. Ze rijden weer weg en dan weer terug. De achterste op de brommer zijn hand haalt uit naar mijn achterwerk… Het enige wat toen heeft geholpen, is mijn camera bovenhalen en die op hen richten. Ik weet niet zo zeker waarom, maar daardoor zijn ze voorgoed weggereden… Oef.
    Ik wens dat je nog veel mooie herinneringen en ontmoetingen tegemoet trapt!
    Dikke knuffel, Marije

    Liked by 1 person

    • Dank je wel Marije. Ze waren vermoedelijk bang dat je met de foto naar de politie zou gaan. Ik heb ook foto’s proberen maken, maar niet op het moment zelf (dat is een goede tip). Met die foto’s ben ik naar de politie geweest. De eerste keer heeft het geholpen, de laatste keer was het beeld te onscherp/klein. Ik heb het ook gewoon in de steegjes van Shiraz meegemaakt, wandelend…


  4. sarah dm says:

    Dag Trien, het klinkt als een vreselijke ervaring! Maar laat geen enkele man met slechte bedoelingen jou kleinkrijgen! Geniet van alle warmte en vriendelijkheid om je heen. Ik wens je een veilige en leuke 2de helft van je avontuur! Take it easy!

    Liked by 1 person

  5. Wim says:

    Hey Trien, verschrikkelijk verhaal 😦
    Don’t let it bring you down! Wij denken aan jou!
    x Wim

    Liked by 1 person

  6. So so sad. I’d also heard great things of Iranian hospitality – but British citizens are still not allowed independent travel and winter was coming so reluctantly I flew straight to India. The cycling ban for Iranian women came after. And now i’ve read your blog (and other similar stories are told). I stayed with a wonderful Iranian family in Istanbul (like the Universe making it happen anyway). Sad for you. Sad for Iran. happy you are alive to tell the tale. Wishing you love and better adventures…


    • Indeed, sad for Iran’s reputation. That was one of the reasons I doubted writing this blogpost. But warning female cyclists was necessary too. You can also see my Iranian friends of the road on my blog. Just to compensate the bad news. Safe travels and enjoy the world 🌎


  7. Inge Dubois says:

    Man, man, man … of beter gezegd “vrouw, vrouw, vrouw” … ik word bijzonder triestig van je verhaal. In de eerste plaats om wat je hebt moeten mee maken -en oh wat ben ik blij dat je ook hier weer je (mannetje) vrouw hebt kunnen staan- maar ook omdat het zo waar is wat je schrijft over wat een systeem met mensen kan doen. Warme knuffel en blij te horen dat Oman toch beter is. xxx

    Liked by 1 person

  8. Kevin says:

    Wees alsjeblieft voorzichtig Trien! We willen je graag heelhuids terug zien hier in je warme stad die Gent heet. Dikke knuffels en veel courage. Nie pleujen, we denken aan je en er brandt een kaarsje voor je! Xx Kevin

    Liked by 1 person

  9. Chantal says:

    Oh trien. Kheb er tranen van in mijn ogen . Wees aub voorzichtig en denk aan jezelf jij met je veel te groot hart. Dikke smakkerds en veel liefs😍

    Liked by 1 person

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s